Depresja

Ogarnął mnie depresyjny nastrój.
Zbyt często zastanawiam się nad przyszłością. Jestem niestety na etapie wśród którego nie znajduję priorytetów w swoim życiu, marzeń, aspiracji. Myślę, że w moim przypadku opiera się to o brak osoby u boku.
Ale z drugiej strony ile razy powtarzano nam, że samoakceptacja jest dopiero wtedy, gdy nie potrzebujemy do samorealizacji drugiej osoby?
Wróciłam z pracy. Z pracy dorywczej, która nijak nie ma się do rzeczy którą chciałabym robić w życiu. A co jest rzeczą, którą chciałabym robić w życiu?
Nie ma takiej.
Zawsze byłam ambitna. Jestem osobą niebywale inteligentną i dojrzałą jak na swój wiek, ale niestety- w czysto edukacyjnym podejściu nie znajduję dla siebie nic interesującego. A doświadczenie już nie raz odstraszyło potencjalnych kandydatów na różnorakie kierunki studiów, którzy nie byli do końca zdecydowani, bądź zdeterminowani, by na nich wytrwać.
Nie wiem.
Nie wiem już sama nic.
Zawsze zauważałam różnicę w poziomie intelektualnym osób z którymi rozmawiam będąc w pracy, w marketach, ale teraz zastanawiam się, czy nie czas przeprosić się z ambicją, skoro doskwiera mi brak planu na siebie i z pokorą przyjąć najgorsze.
Nie wiem.
Nie wiem.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>